Muziek voelen
Dit moet wel een vergissing zijn. Muziek hoor je toch? Uiteraard. Je luistert naar muziek. Of je hoort het. Dat zijn nog eens twee verschillende dingen ook. Als ik muziek hoor registreer ik het. Als ik luister ben ik opmerkzaam. Melodie, begeleiding, zang, buigingen, accenten, versieringen. Die beluister je. Als je alleen maar “hoort” gaat dat makkelijk aan je voorbij. Als ik luister zit ik in de muziek. Dan raakt het hart en ziel en kun je (als het muziek is die bij je past) erdoor geraakt en geroerd worden.
Maar muziek voelen?
Horen is natuurlijk ook voelen, maar ik bedoel hier iets ander. Muziek meemaken en in je lijf voelen hoe mooi en harmonieus het is.
Dat gevoel had ik afgelopen zaterdagavond. Een klein theater in Noord Groningen. Voor mij vier muzikanten met klassieke folk-instrumenten. Harp, viool, bodhran en accordeon. Jigs, reels, songs allemaal kwamen ze voorbij. En ik zat dichtbij genoeg om het te voelen. De muziek te voelen en het vakmanschap te voelen van de muzikanten die soms zelf ook in hun eigen muziek zaten. Muziek van O’Carolan, Dougie Maclean en van zoveel onbenoemde Ierse en Schotse makers van melodieen die je niet toestaan stil te blijven zitten.
Prachtige avond gehad met Claìrhlin, zomaar in februari op de Groninger klei. Klonk goed, voelde goed en smaakte naar meer (kun je muziek dan ook proeven?)
Wolbert